Prof. dr hab. Tadeusz Konopiński

Pierwszy Kierownik Katedry Hodowli Szczegółowej i Żywienia Zwierząt

      Urodził się 21 października 1894 roku w Wonieściu pow. Kościan. Po ukończeniu gimnazjum w 1913 r. podjął studia na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Wrocławskiego, które ukończył w 1920 r. (po zakończeniu I wojny światowej) na Wydziale Rolniczo-Leśnym w Poznaniu. W 1921 roku uzyskał stopień doktora nauk rolniczych, a w sześć lat później habilitował się na Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. W tej Uczelni w 1931 r. doc. Konopiński uzyskał stopień profesora tytularnego. Obok pracy naukowej rozwijał działalność w samorządzie rolnym Wielkopolskiej Izby Rolniczej, zostając jej dyrektorem. Wielkim sukcesem prof. Konopińskiego było zorganizowanie Powszechnej Krajowej Wystawy w 1929 roku. Powołał czasopismo Przegląd Hodowlany, a od 1927 został jego redaktorem naczelnym.
      W czasie okupacji niemieckiej pracował w Kieleckiej Izbie Rolniczej, a od grudnia 1943 r. był jednym z organizatorów tajnych wykładów uniwersyteckich w Kielcach. Z kielecczyzny powrócił do Wrocławia i z całym zapałem włączył się do organizowania Wydziału Rolnego na Uniwersytecie i Politechnice Wrocławskiej. Został pierwszym dziekanem Wydziału Rolnego. Kierował Katedrą Hodowli Szczegółowej i Żywienia Zwierząt, a w 1946 r. otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. Będąc inicjatorem powołania Wydziału Zootechnicznego i w latach 1957-1962 jego dziekanem położył ogromne zasługi w rozwoju naszej Uczelni. Był dyrektorem Instytutu Zootechniki w Krakowie.
      Wyrazem wysokiej oceny rangi dorobku naukowego Profesora było wybranie Go na członka korespondenta PAN i honorowego Prezesa Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego.
      Jego dorobek naukowy stanowi 150 pozycji, w tym wiele oryginalnych prac z zakresu hodowli i żywienia zwierząt. Na największą uwagę zasługuje podręcznik Hodowla bydła (1931), który doczekał się dwukrotnych wydań w 1949 i 1950 roku.
      Jak ogromny jest Jego wkład w rozwój naukowy kadry zootechnicznej świadczy najlepiej fakt, że był promotorem prawie 40 doktorów, z których wielu uzyskało stanowiska docentów i profesorów.
      Odznaczony został wieloma zaszczytnymi orderami i odznaczeniami krajowymi i zagranicznymi, m.in. Orderem Sztandaru II klasy. Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu "Merite agricole".
      Zmarł 6 października "1965 r. we Wrocławiu i pochowany został na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. O. Bujwida.

Oprac. na podstawie: Dzieje Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Wrocław, 2001.

Ostatnia modyfikacja: krych, 17.10.2002 r.